hoe vind ik mijn weg

[Irene]

Lieve allemaal,

Ik ben sinds november 2007 moeder van mijn prachtige dochter. In juni van dit jaar is mijn tweede dochter geboren. Ik wil mijn kinderen heel graag bewust opvoeden en het spirituele met het aardse combineren. Ik vind het best moeilijk hier een weg in te vinden, ik zal even uitleggen waarom. Ik ben vrij spiritueel opgevoed, maar wel zeer aards. Mijn moeder is natuurgeneeskundige en heeft de gave dat ze kan magnetiseren. Voor mij is dit de normaalste zaak van de wereld. Vroeger zag ik wel heel vaak dat mensen dit maar vreemd vonden en dan schaamde ik me voor mijn moeder. Dit heeft best lang geduurd. Nu ben ik zelf moeder en ook ik ben geinteresseerd geraakt in de dingen die mijn moeder doet. Nog steeds heb ik dat gevoel van onzekerheid naar de buitenwereld toe. Ik durf bijna niemand te vertellen wat ik interessant vind en waar ik mee bezig ben. Zelfs met mijn man kan ik het maar moeilijk bespreken. Hij staat wel open voor alles maar tot op zekere hoogte. Het moet niet 'te zweverig worden allemaal vind hij. Mijn twee lieve meisjes zijn nieuwetijdskinderen, althans dat denk ik. Ik ben het zelf ook dus ik herken dit ook wel snel in mensen. Mijn probleem is nu dat ik mijn meisjes heel graag diepzinnig wil opvoeden en ze alle kanten van het leven wil laten ervaren om het zo maar te zeggen. Ik ben alleen zo bang dat zij zich straks ook gaan schamen voor mij, net als ik voor mijn moeder vroeger. Dat wil ik ze gewoon niet aandoen. Ik ben zelf heel nuchter en vrij aards, maar mijn interesse in het spirituele is erg groot. Mijn hoofd loopt echt over van de tegenstrijdige gevoelens. Soms wil ik me totaal afzetten tegen de hele wereld en gewoon mijn ding doen, maar soms word ik ook ineens erg bang en denk ik, laat ik maar normaal gaan doen en me niet meer bezighouden met mijn spiritualiteit. Ik wil zo graag dat mijn meisjes gelukkig worden en dat ze trots op mij zijn en nou weet ik wel dat als ik gelukkig ben dit ook weer goed op hun doorwerkt maar ik ben zo onzeker op dit gebied. Volgens mij is het een beetje een warrig verhaal aan het worden maar dit geeft precies weer wat er zich in mijn hoofd afspeelt.

Liefs Irene

[Diana Annegarn]

Hoi Irene

Welkom! Je voelt heel duidelijk dat er iets zit wat niet klopt. Wat deed het met jou als kind als mensen raar naar je moeder keken?

 

[Irene]

Hoi Diana,

Ik vond het vooral heel erg voor mijn moeder omdat ik zielsveel van haar hield (hou!) en dat maakte me heel verdrietig. Maar ik was ook bang dat mensen mij ook raar zouden vinden omdat ik zo'n moeder had (op wie ik nu overigens heel erg trots ben!).

Groetjes Irene

[Diana Annegarn]

Kan het zijn dat daar nog wat onverwerkt verdriet zit? Zodanig dat het je afhoud van je eigen geluk om spiritueel te zijn?

[Anneke]

Hoi Irene,

Van harte welkom hier! Je schrijft ook dat je vrij spiritueel maar ook heel aards bent opgevoed. Een mooie combi die ik mijn kinderen ook graag wil mee geven. Want als je in dit alles je belans vindt kun je je zelf uitdragen wat je hart je ingeeft. 

Veel succes!