Hoe kunnen we onze, vreselijk dwarse en opstandige kleuter helpen ?

[san19772]

Onze dochter, Dominieke is altijd al pittig geweest, maar de laatste tijd is het wel heel erg. Bijna de hele dag door huilt ze, als ze haar zin niet krijgt, als iemand iets zegt/doet wat haar niet zint, enz. Verder is ze erg dwars,opstandig, boos en dus heel veel huilen om niks. Ze kan het zelf niet aangeven als we vragen waarom ze zo doet. Dit gedrag heeft ze altijd wel een beetje gehad, maar nu wordt het dus extreem. Ze is erg dwingerig en bepaalt grotendeels de sfeer hier in huis. Regelmatig moeten we boos worden vanwege hoe ze reageert op alles. Verder is ze erg onzeker, maar het lijkt wel of ze thuis probeert de baas te worden over alles en iedereen, omdat ze dat op school niet durft.

Iemand tips hoe we weer een gezellig, vriendelijk meisje in huis krijgen die zich ook zekerder gaat voelen?

[Diana Annegarn]

Hoi San

Hoeveel jaar is ze? Je zou misschien kunnen zeggen dat je begrijpt hoe ze zich voelt. Bijvoorbeeld aangeven dat je begrijpt waarom ze huilt als ze iets niet krijgt en uitleggen waarom jij het anders wil. Laat haar ook een mening geven. Overleg eventueel. Maar geef vooral aan dat je begrijpt dat boos is of verdrietig maar dat wil niet zeggen dat je van je standpunt moet veranderen. Geef haar eventueel mede zeggenschap door naar haar te luisten en te vragen wat ze wil. Leg dan eventueel uit of het misschien anders kan en of het niet anders kan. Leg alles zoveel mogelijk uit. Maar laat haar, haar gevoel uiten door boos of verdietig te worden en leg vooral uit dat je het begrijpt.

Ik hoop dat je er wat aan hebt.

Warme groet,
Diana

[san19772]

Hoi,
Ze is 5 jaar. We zijn sowieso al van het uitleggen en ze lijkt ook veel te snappen, gezien haar reacties. Er is sowieso veel gebeurd dit jaar, we hebben in maart een zoontje gekregen ( 3e kindje), dus onze dochter moest haar plekje als jongste afstaan en leren dat er ook een kleiner broertje is die aandacht en verzorging nodig is. Ze heeft in het begin best moeite gehad met het opschuiven van haar plekje, al is ze vanaf het begin erg gek geweest op ons zoontje. Rond de zomer had mijn man een burnout, waar hij gelukkig met energetische therapie in korte tijd weer eigenlijk zo goed als, uitgeklauterd is en hij is nu bijna weer de oude. Ook heeft onze dochter op school een juf waar ze totaal niet mee overweg kan en ze geeft ook erg duidelijk aan dat ze niet meer naar school wil, als deze juf er is. Dus eigenlijk een enerverend jaar geweest die duidelijk erg veel van onze dochter heeft gevraagd, ze is sowieso een type die niet tegen verandering kan en daar heftig op reageert.

[Jade]

hallo san

  misschien een kleine tip of het helpt weet ik niet, maar probeer eens uit het niets met haar mee te doen, bv. huilen (doen alsof) of net zo boos driftig met haar mee gaan doen...of op een vriendelijke manier zeggen niet perongelijk gaan lachen... beiden pas ik veelal bij mijn neefjes toe, en het helpt wél bij hen wat ik geconstateerd heb.

Als je tegen je dochter zegt: "niet perongelijk gaan lachen" herhaal dat een aantal keer dat verwacht ze niet, en mits het goed is gaat ze toch op een gegeven moment van het huilen naar lachen...

Of in zo'n situatie dus net zo boos en driftig huilen met haar mee te doen, ook dat verwacht ze niet van een volwassene als jij in principe zo stom doet en is het vrijwél snel over.

[Jeannette]

hoi San,

Ze heeft inderdaad veel veranderingen meegemaakt zo te lezen. En als je zegt dat ze daar al niet zo goed tegen kan, snap ik wel waarom ze zo heftig reageert. En dat zal ook niet zoveel gezelligheid in huis brengen.

Ik herken dit wel van een kindje bij mij op de bso.
Wat ik merk is als dit kindje wat ruimte krijgt voor zijn gevoelens, dat ik daarna ook beter afspraken met hem kan maken.
Dus dan geef je ruimte aan het kind, waardoor het zich erkend voelt en begrepen, waardoor ze dan ook meer open willen staan voor de mensen om zich heen.
Vaak willen ze ook alleen maar gehoord worden.

Hoop dat je wat aan de tips hebt.


liefs

[Diana Annegarn]

Een grote veranderingsfase. Het kind voelt zelf al veel verandering in zichzelf en dan ook nog eens veranderingen om zich heen.

Misschien kun je bij haar voelen waar ze rustig van wordt? Vaak is dat als er 1 op 1 aandacht wordt gegeven en jij helemaal in de wereld van je kind opgaat. Misschien kan je wat tijd met haar alleen doorbrengen of doe je dat al? En dan echt voor haar zijn zodat ze wat rust vindt. Een nieuw broertje is in het begin wel leuk maar op een gegeven moment blijkt dat het broertje mama's aandacht ook vraagt en dat is wel wennen.

Probeer ook zelf eens wat rust te vinden. Soms is het ook heel  moeilijk als moeder om ineens je handen vol te hebben aan twee kinderen. Als moeder ga je ook door heel veel veranderingen op dit moment. Geef jezelf tijd en ruimte om aan alles te wennen. Ik weet zeker dat je dochter dan ook wat rustiger wordt.

[Sigrid]

Regelmatig moeten we boos worden

Ik denk dat je kindje zich nog onzekerder gaat voelen doordat jullie zo vaak boos worden.

Mijn ervaring is dat als boos worden niet meer helpt, je eerst jezelf weer moet openen. (Als je boos bent, sluit je vaak iets in jezelf af waardoor je hart je kindje niet meer kan bereiken.)
 
Ik probeer in zulke gevallen mijn kind juist te overstelpen met liefde, door haar bijv. zomaar op schoot te trekken en te omhelzen. Ook als ik door mijn eigen irritatie die liefde op dat moment even helemaal niet voel. Dit helpt ons allebei namelijk. Eventueel visualiseer ik dan een regenboog om ons heen die haar helemaal omhult als een soort lint.
Ik merk dat ikzelf dan mijn hart weer kan openen en mijn dochter weer kan raken. Zij pikt dat onmiddellijk op en ook voelt zij dat wat er ook gebeurt en wat ze ook doet, de liefde van mama er altijd zal zijn.

Door die liefde weer even een aantal keren te benadrukken, is het me al meerdere keren gelukt zulke vermoeiende, ontmoedigende periodes van huilerig/drammerig gedrag te doorbreken.

Ik hoop dat dit voor jou ook kan werken.