hallo
ik ben moeder van een zoontje van 3 en een zoontje van 1,5.
al vanaf baby af aan wist/voelde ik dat onze oudste bijzonder/anders is.
erg gevoelig,bang voor harde geluiden,ramen die boven zn hoofd open gingen,bang voor ballonnen,bepaalde kleding niet aan willen,vaak wakker snachts,alleen in zn eigen kamer in zn eigen bedje kunnen slapen.gevoelig voor sfeer (bij bepaalde mensen durfde hij niet binnen te komen).
toen hij ouder werd en ging praten (ging hij pas met 2,5) merkten we dat hij echt alles om zich heen ziet,hoort en ruikt.honderden keren per dag horen we:mama,stinkt iets.mama,hoor iets.
hij ziet ook bij iedereen alles wat er veranderd is,of iemand een nieuwe auto heeft,andere handoek in de wc heeft gehangen enz ....
hij is ook erg van structuur.met fases gaat het ook totaal niet goed op de peuterspeelzaal.als er iets geweest is wat hem van slag brengt (sinterklaas,een feestje enz ...)wil hij er niet meer heen.we brengen hem wel,maar dan moet ik hem er heen sleuren en eenmaal daar is hij erg gespannen en onttrekt zich aan de groep door naar de wc te gaan om over te geven en moet van de zenuwen ook poepen.als hij na een tijdje het vertrouwen weer terug heeft gaat t weer beter.
op zich weten we hier zelf wel goed mee om te gaan,maar ik voorzie steeds meer problemen in de toekomst,als hij naar school moet enzo.daarom hebben we hulp gevraagd en staan we op een wachtlijst voor een psycholoog.daar kan ik 1 maart eindelijk terecht voor een intake.
maar ondertussen zitten we met een serieus slaapprobleem.dat hebben we wel meer gehad,maar dat is altijd weer langzaam goed gekomen.dan bleef ik bij hem tot hij sliep,maakten we afspraaktjes wat hij kon doen als hij wakker werd (muziekje aan,zn beschermhond beetpakken en weer verder slapen tot t licht is.dit ging afgelopen oud en nieuw met t vuurwerk,waar hij doodsbang voor is verbazingwekkend goed!!!ik had verwacht dat hij,net als t jaar ervoor 2 maanden bij ons in bed zou liggen,maar dat is alleen met de jaarwisseling zelf voorgekomen.de nachten ervoor dat er geknalt werd redde hij zichzelf,door zn beschermhond richting t raam te houden en zelf:grrr te roepen.ik was zo trots op hem!!!!en dat ben ik nog steeds hoor,alleen is t slapen een ramp,al weken.ik ben de moed en het plan van aanpak even helemaal kwijt en dat maakt het erg onrustig,met uiteraard de nodige uitwerking op onze zoon.
ik breng hem nu naar bed,en lees een verhaaltje.dan moet ik bij hem blijven tot hij slaapt en vervolgens word hij elke 2 a 3 uuur wakker en word hysterisch omdat mama weg is.voorheen werkte het om te zeggen dat mama naar haar eigen bed zou gaan als hij sliep,dan wist hij dat ik weg was als hij wakker werd,en dan was hij niet zo in paniek.maar als ik dat nu zeg doet hij zn ogen niet dicht.vorige week heb ik t een avond geprobeerd vol te houden en toen viel hij pas om half 1 uitgeput in slaap,en was om 1 uur weer wakker.toen heb ik t,zelf ook uitgeput,opgegeven en ben bij hem op de kamer gaan liggen.maar zelfs toen werd hij nog 3/4 keer gillend wakker en sprong zn bed uit omdat hij me miste,terwijl ik naast hem lag!de enige plek waar hij wel de hele nacht goed doorslaapt is tussen ons in.maar daar willen we geen gewoonte van maken.
ik ben echt even de draad kwijt hoe we verder moeten.over me heen laten komen word steeds zwaarder.truukjes die in vorige fases werkten werken niet meer.hij heeft een lampje,zn deur staat open.
we hebben t ook een tijdje geprobeert met zn broertje bij hem op de kamer,maar die werd ook steeds wakker van hem en dat vond ik zielig.toen mn oudste overstuur raakte omdat hij moe was en de jongste aan t gillen was heb ik ze weer apart gedaan en nu wil dat oudste het niet meer proberen.
nu zit ik dus elke 2 a 3 uur aan zn bed tot hij slaapt en smorgens vroeg komt hij naar ons en slaapt hij tussen ons in verder.
ik ben zo verdrietig.ik vind ook nergens begrip.vrienden en ouders ,en de tips op internet en in boekjes roepen allemaal dat je een kind niet moet belonen met aandacht als hij wakker word en vooral moet aanleren dat hij alleen op zn eigen kamer moet slapen.mn schoonvader stelde zelfs voor om zn deur op slot te doen.t zal allemaal vast prima werken bij de gemiddelde peuter,maar niet bij die van ons.er is iets met hem.hij kan niet alleen zijn.dat heeft hij niet van een vreemde,want dat heb ik ook.maar hoe ga ik ermee om?
heeft iemand hier ervaring mee en misschien tips??
ik ben zelf erg voor:volg je gevoel,maar ik ben mn gevoel even kwijt
.
Bewust opvoeden is een onderdeel van Kernkind. Diana Annegarn helpt gezinnen en bedrijven om dieper in te gaan op de behoefte van het kind. Door samen te werken aan groei en verandering die door het kind in werking wordt gezet, zijn we in staat ruimte te maken voor het kind van nu. Diana heeft de Kernkindvisie geschreven en leidt mensen op deze visie over te dragen aan anderen. 
Auteur
