Kinderen aansluiten bij de maatschappij of onderwijs?

Ik zie veel ouders worstelen met het feit dat ze hun kind willen laten passen in het systeem. Onder het motto dat het kind straks in de maatschappij met hetzelfde te maken krijgt. Is dit zo? Krijgen kinderen het er later moeilijk mee? Ik ben van mening dat je als ouders een balans vormt en samen een brug naar de maatschappij vormt voor je kind. Natuurlijk begint het bij een balans in het gezin. De komst van een kind kan nog wel eens onbalans geven. Hier dient eerst aan gewerkt te worden. Zodra een balans ontstaat zijn jullie de brug naar de maatschappij. Jullie bepalen in hoeverre je kind mee moet gaan met het systeem of niet.
De worsteling die ik bij veel ouders zie is dat ze zo hard hun best doen om het kind maar passend te krijgen in het systeem dat ze geen idee hebben dat dit niet de manier hoeft te zijn. De overtuiging dat kinderen anders niet mee komen in de maatschappij heeft hier niets mee te maken. Het heeft te maken met de overtuiging van jou als ouder die je over je kind hebt. Is jouw kind een kind die later niet mee kan komen? Baseer je dat op eigen persoonlijke ervaring? Of kennis? Want de kans is groot dat dit helemaal niets met je kind te maken heeft maar met jouw taak als ouder om de brug voor je kind te zijn. De brug zijn als ouders is best moeilijk maar probeer te voorkomen dat je alle verantwoordelijkheid bij je kind neerlegt. Omdat je zelf bepaalde angsten niet onder ogen wil zien wil dat niet zeggen dat je kind zich maar moet aanpassen.

Hoe kun je hier anders mee omgaan?
Het systeem zoals het nu is zal over 15 jaar anders zijn. In deze tijd veranderd alles zo snel. Ik hoor nu al ouders zeggen: “Als ik dat toen had geweten.” Waarom houden we zo hard vast aan oude overtuigingen en principes waarvan de meeste mensen voelen dat ze niet deugen. Wil je pas meegaan als alles om je heen veranderd is? Dat zou natuurlijk veiliger zijn. Maar je kind dan? Wat is de boodschap die je je kind meegeeft? Het kan ook anders. We hoeven niet mee te doen zonder ons te verzetten tegen het huidige systeem. Juist door in het huidige systeem jezelf te veranderen, durven uitspreken wat je ervaart op een liefdevolle manier, leren bruggen te bouwen help je scholen en maatschappij open te gaan staan voor kinderen. Tegen scholen aanschoppen heeft geen zin. Ons hart openen voor alles zoals het nu is, is de enige manier verandering tot stand te brengen. Of kiezen voor een andere school. Want we krijgen niets veranderd door onze boos te worden, onze zin door te drijven, in een stoel te zitten of aandacht te trekken. Verandering ontstaat als we het loslaten en loslaten ontstaat door ons hart te openen en te zien dat alles op dit moment precies is zoals het bedoeld is. Het is een spiegel van onszelf.
Scholen en maatschappij gaan open staan als je zelf open staat. Jij hebt namelijk alle hulpmiddelen als bruggenbouwer op zak. Jij bent de ouder die jouw kind kan helpen! Daarom kiest jouw kind voor jou. Weet niet hoe? Dan zou dit een mooi moment zijn dit te gaan onderzoeken. Want jouw kind heeft een gouden toekomst precies zoals het kind wenst door het te laten ervaren wie het is op zijn of haar eigen unieke wijze. Wij zijn zo ver van onszelf verwijderd dat we denken dat dit niet mogelijk is. Maar dit stuk heeft niets met kinderen te maken. Ze begrijpen vaak niet eens wat er bedoeld wordt met de woorden dat een school niet open staat. Maar ze voelen wel de emotionele landing.
Veel kinderen voelen dat ze succesvol zijn en bijzonder. Als wij ze gaan helpen vanuit onze eigen angsten dan werkt dit vaak averechts. Het succes van kinderen wordt bepaald door de mate waarin het kind in zichzelf geloofd en vertrouwen heeft. Niet zozeer door wat wij aan het kind leren binnen het onderwijs. Bij sommige kinderen werkt het huidige onderwijs vaak averechts. Als kinderen leren dat succes niet alleen bepaald wordt door een papiertje maar ook door je eigen inzet, zelfvertrouwen en eigenwaarde door deze in het kind aan te moedigen. Leren kinderen ook het verschil tussen zichzelf en de maatschappij, zonder te oordelen. Als kinderen van huis uit spiritualiteit meekrijgen die ze op school vaak niet krijgen, leren kinderen hun deel in deze maatschappij te blijven voelen en vast te houden. Onderwijs is slechts een deel van wie ze zijn of van hun talent. Niet hun hele talent. Of ze onderwijs  nodig hebben is verder hun eigen wijze keuze en verantwoordelijkheid. In praktijk blijken kinderen dan voor onderwijs te kiezen omdat ze het leuk vinden. Niet omdat het moet en omdat ze later in het systeem mee moeten draaien. Ze hebben vaak minder weerstand tegen vakken die hun niet aanstaan. Dit is een mooie boodschap die kinderen enthousiast en gemotiveerd houd in het onderwijs. Onderwijs het is niet wie je bent  maar voegt een stuk toe. Kinderen mogen zelf ervaren of het een toevoeging is of niet. Als we hier vroegtijdig goed mee omgaan leren kinderen waarde te hechten aan wat wij als volwassene het kind willen meegeven. Die informatie wat ze nodig hebben voor deze maatschappij. Mag het kind kiezen? Of leggen we het op?