Hoe herken je de spirituele beleving van het kind?

Ik vind het altijd bijzonder hoe ouders de spiritualiteit in kinderen voelen maar vaak niet weten te benoemen. Wat is spiritualiteit dan? "Mijn kind is gewoon ‘anders’." We willen graag een naam hebben om iets te onderscheiden van de rest. Dan denken we het beter te begrijpen. Dit zie je ook in de maatschappij terug. Kinderen met ander gedag krijgen ook een naam. Zo begrijpen we het gedrag beter en pas dan gaan we ons aanpassen aan het gedrag van het kind.
In werkelijkheid zijn alle kinderen anders. Wil je de spiritualiteit van je kind herkennen of vertalen? Laat dan je eigen spiritualiteit toe. Dan heb je geen woordje nodig voor het gedrag van je kind. Want het gaat allemaal over hoe je jezelf beleeft en hoe bewust je van jezelf bent.
Veel ouders vinden het bijzonder als ze een spiritueel kind of paranormaal kind hebben. Maar waarom kijk je niet eerst naar jezelf hoe bijzonder je zelf bent? Veel ouders vergeten hun eigen spiritualiteit. Dan wordt het heel moeilijk dit te vertalen voor je kind. Want als ouder ben je vaak de voorganger op je kind. Je bent degene die de brug bouwt voor deze kinderen zodat zij zich beter begrepen voelen. Dus hoe herken je een spiritueel kind? Door in jezelf te ervaren en voelen wat spiritualiteit voor jou betekent.
Wie kinderen de ruimte geeft spiritualiteit te ervaren, krijgt ineens een heel ander beeld van spiritualiteit. Wat kunnen volwassenen spiritualiteit toch zwaar en moeilijk maken. Kinderen niet. Het maakt ze gelukkig en vrij. Iets wat we graag in kinderen terug zijn. Spirituele kinderen zijn authentiek. Ze beleven de wereld op hun eigen manier en laten zich niet snel van deze beleving weghouden. Gelukkig durft het kind van tegenwoordig zich meer te beschermen van vroeger. Kinderen komen meer in opstand als iets niet zint. Bij sommige kinderen lijken de kinderen meer de volwassene dan de volwassene zelf. In de volksmond noemt met dit ook wel eens brutaal. Als er geen gehoor wordt gegeven aan deze kinderen kunnen ze het respect wel eens verliezen. Woorden vloeien uit hun mond alsof het niets is. Wat maakt deze kinderen dan spiritueel? Deze kinderen zijn zich bewust van hun eigen wijsheid en wijken niet van deze kennis af. Iets is al snel onrechtvaardig omdat zij het op een andere manier beleven.
Meeste mensen denken dat een kind spiritueel is als het geesten ziet of aura’s. Veel kinderen zien dit maar praten er niet over. Vaak is hun gedrag anders en komen mensen in hun omgeving er niet achter wat er werkelijk aan de hand is. Als men niet open staat voor wat spiritualiteit nu eigenlijk is ziet men nooit de werkelijke oorzaak noch oplossing. Spiritualiteit is jezelf zijn. Wie je bent past bij deze kinderen in geen enkel hokje. Dus ookal praat je kind nooit over geesten hun spiritualiteit is vaak ver ontwikkeld. Hun gedrag spreekt boekdelen maar wordt vaak nog niet helemaal begrepen.
Jeugdzorg zal minder lange wachtrijen hebben als meer mensen open staan voor de mogelijkheid dat kinderen meer voelen en ervaren dan we werkelijk denken. Hier dient ook ruimte voor te zijn dan alleen maar gebruikt te maken van de gevoelige leerperiodes van het kind door het vol te stoppen met zoveel mogelijk informatie. Uiteindelijk bereiken we er niets mee. Wat we denken te bereiken werkt voor deze kinderen ook niet. Wie ze werkelijk zijn wordt nog in alle gevallen ontkent. Dat terwijl in deze maatschappij het allemaal draait om wie je bent, hoe je in het leven staat, hoe je voor jezelf zorgt, hoe je met andere mensen omgaat, hoe je met de wereld omgaat enz. Een bewustzijn wat bij volwassene nu begint te ontwaken. Cursussen die mensen helpen naar zichzelf op zoek te gaan wordt bijna op iedere hoek in de straat aangeboden. Terwijl degene die open staan voor de spiritualiteit van het kind de beste leermeesters bij zich hebben.
Want wijsheid en kennis leren aan het kind is niet voldoende. We dienen eerst te begrijpen welke wijsheid en kennis kinderen meebrengen. Hun boodschap is de basis voor elk gezin, school en kinderopvang.